Marleen in Zimbabwe
Voor 3 maanden heeft Marleen Wieten haar huis en baan in Haarlem verruild voor de CFA weesboerderij in Zimbabwe.
8 juli 2009 is Marleen vertrokken naar het project van CFA in Zimbabwe om daar een sportprogramma op te zetten voor de kinderen op de weesboerderij. De oud-studente Frans en logistiek ging er helemaal voor: “Ik heb altijd al een tijd in het buitenland willen wonen. Over tien jaar wil ik niet denken: ‘wat als…’” vertelt ze. Haar droom wordt nu realiteit. CFA vindt het fantastisch dat Marleen deze onderneming aan is gegaan en zich vrijwillig inzet voor het project.
Lees op deze pagina over haar avonturen in de Green Valley.
18 september 2009
Hallo allemaal,
Het is een vreemd gevoel dat nu echt de laatste weken zijn aangebroken en dat ik dan alweer terug ga naar Nederland. Ik begin eindelijk te wennen aan het warme weer... elke dag is het boven de 30 graden en strakblauw. Gelukkig is er soms wel wat wind wat het draaglijker maakt! Ik hoop dat het in oktober ook nog mooi weer is in Nederland. Ik zal mijn best doen om wat zon mee te nemen!
Elke ochtend om half 6 gaat de wekker nu, de school begint namelijk om 7.30 uur in verband met de zomerse temperaturen. Dus om half 7 deel ik het ontbijt uit! Ik ben er niet aan toegekomen om mijn Shona lessen te gaan volgen, want er was geen computerdocent. Ik geef nu dus 4 ochtenden 2 uur per keer computerles. Er is een computer die werkt dus ik leer alle kinderen op de basisschool; groep 5,6,7 en 8 hoe ze een computer moeten opstarten, hoe ze hun naam kunnen spellen in Word. Het is voor veel kinderen de allereerste keer dat ze een computer zien en als ze hem dan moeten gebruiken dan zie je die handjes trillen. Maar het gaat al beter en ze zijn allemaal erg enthousiast! De taal maakt het soms lastig uitleggen (dus als ik de tijd vind, probeer ik nog wat meer woordjes te leren uit mijn Shona boek, maar daar is weinig tijd voor moet ik bekennen). Gelukkig is de vaste klassedocent er altijd bij om daarmee te helpen!
Verder hebben ze dit blok sportles: gymnastiek waar ze aanstaande week mee gaan beginnen 2 middagen in de week, dus daar zal ik ook nog bij assisteren! Erg gezellig allemaal en erg leerzaam ook voor mij. Als er 's middags geen school is, gaan we na het hout verzamelen, geiten hoeden, apen en vogels verjagen nog gezellig een potje voetbal spelen of volleybal of tennis. Zodra er tijd vrij is wordt er gesport. Zelfs als de zon heel fel schijnt (zaterdags om 12 uur bijvoorbeeld) rennen ze naar het veld om te voetballen! Kortom er wordt nog steeds genoten van alle spullen.
Volgende week zondag zijn we uitgenodigd in het dorp om daar een dag te komen sporten. Er is daar een "georganiseerde" voetbalclub en netballclub voor de meiden, dus daar sluiten we bij aan! Ben erg benieuwd, ik heb er zin in. Het dorp is begonnen met de voorbereidingen.
Tijdens de schoolvakantie, ben ik nog 4 dagen in Dotito geweest of eigenlijk in de kleine dorpen daarbuiten. Van dorp naar dorp is een paadje tussen de velden door of dwars over een berg en dan steil naar beneden (met handen en voeten) . Af en toe kom je een ossenwagen tegen. Ik heb de eer gehad om daar op te rijden, erg fijn want dat scheelde 10km lopen naar de bushalte. In het dorp was het echt gaaf om te zien hoe de mensen daar leven en ook om de familie te zien van onze weeskinderen. Sommige waren erg verbaasd en zelfs verlegen als ik opeens hun dorp binnen kwam lopen, maar erg leuk!
In dit gebied is helemaal geen elektriciteit. Je loopt ook echt dwars door de velden van dorp naar dorp. Het is 5km lopen naar de basisschool voor de meeste kinderen. Een echte ervaring. Ik heb er genoten!
Gasten worden heel hartelijk ontvangen, dan wordt alles qua eten bereid. Elke avond werd er een kip geslacht of een geit, want visitors moet je goed onthalen! Dus ik heb heerlijk gegeten!
Terug in Dotito stonden de kinderen ook bij de bushalte om terug te gaan naar het weeshuis. Wordt ik geroepen door de Secret Service: wat doet deze blanke vrouw met al die zwarte kinderen? Dus de lokale coördinator in Dotito heeft voor mij het woord gedaan en verder was er niets aan de hand; ze wensten me een fijne dag! Daarna zijn we met zijn allen terug gegaan naar Mount Darwin, naar het weeshuis! Het enthousiasme op alle gezichten als ze elkaar weer zien en als ze daar weer zijn is echt groot! Ook als ze weer naar school mogen... het liefst rennen ze om half 7 al weg, want stel je voor dat je te laat bent en dat je wat mist. En dan 's avonds tijdens het huiswerk maken vallen ze in slaap... dus nu werken we met de wekker :) En maken we samen gezellig huiswerk elke avond of we spelen een spelletje op de computer. De elektriciteit werkt erg goed op het moment, bijna geen uitval meer (even afkloppen natuurlijk) dus dat maakt het ook makkelijker om 's avonds te werken en niet allemaal rond een kaars!
Woensdag ook nog een leuk avontuur gehad. Ik ging met de bus met een van de kinderen naar Madziwa (dat is een grotere plaats in de buurt) om mijn haar te laten knippen, want het is echt te lang voor dit warme weer. Kom je aan in Madziwa, waar ze totaal niet gewend zijn aan blanke mensen, blijkt alleen een linkshandige, naar bierruikende jongen mijn haar te kunnen knippen. Maar ja, hier scheren ze altijd de hoofden, ik heb hem duidelijk gemaakt: alleen de schaar voor mij. Dat was ook voor hem even wennen, dus ik heb alleen mijn nek vrij laten knippen. Zoals je raadt: het is niet recht... maar het is minder warm en dat is fijn. Ik ga morgen dus maar naar de kapper hier in Harare om het af te laten maken! Ik heb wel gelachen, want het halve dorp stond door het raam naar binnen te kijken. De zoon van een van de matrones was ook bij mij en hij zei: jammer dat er geen lokaal newspaper is, want dan had ik morgen op de voorpagina gestaan: “Godknows (zijn naam) in town with the white person". Heerlijk hoe enthousiast er hier gereageerd wordt...
Op het weeshuis zijn ze ook begonnen met een kippenproject, misschien had ik dat verteld dat er kuikens waren... in ieder geval smaakten ze heerlijk! De eerste lading kippen wordt nu verkocht, dus het is wachten op de volgende lading kuikens. Helaas zal ik die niet meer kunnen eten want ze moeten ongeveer 5/6 weken groeien! Dus wij eten gewoon weer sadza with vegetables of met soya mince of met kapenta (gedroogde en gezouten kleine visjes).
Als ik naar school loop en ik naar de bergen kijk met het zweet op mijn rug van de brandende zon en dan realiseer hoe anders het hier is. Of als ik hardlopend langs de weg ren met mijn Ipod in en dan de muziek uitzet en je gewoon helemaal niets hoort behalve wat vogels... of plotseling een koeienbel van een koe verstopt in de schaduw van de bosjes. Dan kan ik echt genieten! En dan probeer ik me dat in Nederland voor te stellen... het is hier een heel andere wereld en een geweldige ervaring!
Over 2,5 week ongeveer ben ik weer in Harare, want op 8 oktober is mijn vlucht terug naar Nederland... dat klinkt echt heel snel als je het zo op papier ziet staan. De tijd gaat hier echt snel, de meeste mensen vragen me ook (of zeggen me) dat ik niet naar huis moet gaan en vooral moet blijven. Dat is wel een heel leuk gevoel, dat je zo welkom en geaccepteerd bent! Maar aan de andere kant het voelt ook echt goed, heb het idee dat ik hier al heel lang ben (2 maanden is dat op zich natuurlijk ook wel een beetje) en ik geniet ook nog steeds! Time flies when you're having fun!
Bye bye - tozooanana
7 augustus 2009
Hallo Allemaal
Ik weet het jullie hebben er even op moeten wachten, maar in Mt Darwin is gewoon geen computer te bekennen en de elektriciteit is er ook niet altijd. Maar dat is allemaal te overleven en ik vermaak me uitstekend!
Ik ben 3,5 week in Mt Darwin geweest. Op de weg daar naar toe staken een aantal bavianen vrolijk de straat over. Welkom in Afrika!
De eerste dag toen ik daar aankwam was het wel even slikken: geen elektriciteit, wc = gat in de grond (gelukkig kwam al heel snel het nieuws dat de normale wc ook werkt en dat ik die mag gebruiken!) en allemaal kinderen die je aan kijken en geen Engels durven te spreken. Maar na een dag was ik helemaal gewend en kende ik bijna de namen. Ook zijn zij aan mij gewend en durven ze tegen me te praten. Gelukkig zijn ze op het weeshuis wel al gewend aan blanke mensen, maar op de school werd er in het begin vaak Murungu geroepen. Dat was toch wel even wennen, zo'n blanke elke dag daar. Nu kennen zij mijn naam allemaal en ben ik niet meer eng. Behalve als ze in het Engels tegen me moeten praten, dan beginnen ze heel hard te lachen en verschuilen ze zich achter de persoon die wel goed Engels kan.
Het ritme is erg anders. Om 6 uur staan de kinderen op om op te ruimen, koe te melken en hun ontbijt klaar te maken (maar dat is nog iets te vroeg voor mij, vooral omdat iedereen vaste taken heeft en aan het rennen is). Om 8 uur begint de school en dan gaan de 2 moeders/matrones hard aan het werk. Stapels wasgoed komen er voorbij en dan moet er weer afgewassen worden. Daarna komt het ontbijt; zelf gebakken brood op het vuur!
De afgelopen weken was het soort van proefwerkweek, dus kon ik 's ochtends al naar de school om te sporten met al die kinderen (soms wel 150). De dozen met al het sportmateriaal zijn allemaal goed aangekomen en de kinderen vinden het geweldig! 's Middags halen de kinderen brandhout, gaan op pad met de geiten, sommige koken sadza en helpen in de moestuin. Als er nog tijd is gaan we nog een keer sporten. Ze blijven enthousiast, vol energie en willen alles leren! Volgend semester moeten ze ook ’s middags naar school, dus dan wordt het misschien iets anders; ik ben benieuwd.
's Avonds eten we sadza met groenten en daarna spelen we spelletjes in het Engels: pictionary, spelling, lezen boeken. De kinderen zijn er nu aan gewend om Engels te praten en ze beginnen mij steeds meer Shona te leren. Ik kan tijdens het sporten al aardig wat dingen in het Shona roepen dus dat is erg leuk . Om 8 uur/half 9 is het tijd om te zingen en te bidden en dan is het bedtijd. Ik drink dan met de moeders nog een kopje thee en dan is het om 9 uur bedtijd.
Afgelopen weekend was erg speciaal; we gingen met z'n allen (lees 17 kinderen in de leeftijd 10-17, 2 moeders en ik) een weekend naar Harare. De meeste kinderen waren nog nooit buiten de rural areas geweest, dus die waren helemaal overweldigd. Het was geweldig! We hebben ze het vliegveld, een klein safaripark, attractiepark en de stad zelf laten zien. Oversteken met behulp van een stoplicht was echt grappig. Ook al riepen we heel hard dat het groen was en dat ze mochten oversteken, de auto's rijden nog steeds en dus steek ik niet over. Dan realiseer je je heel goed hoe anders hun leven is (en vergeet je hoe het voor jou was toen je jonger was). Maar je leert ook genieten van alle kleine dingen... want die gezichten daar doe je het voor!
Ik ben gisteren teruggekomen in Harare want vandaag moest mijn visum verlengd worden. Ik heb nu 3 weken vakantie omdat de kinderen naar hun familieleden (oma/oom) terug zijn ivm schoolvakantie, dus ik ga reizen. Dit weekend is het plan om naar de Eastern Highlands te gaan en daarna wil ik naar Victoria Falls, Hwange (national park waar allemaal wildlife te zien is) en naar Great Zimbabwe. Dan beginnen op 2 september de scholen weer dus ga ik weer terug en ook wat lessen volgen. Ik wil nog meer Shona leren!
Het leven is hier echt anders, maar het voelt goed! Je went heel snel aan alle dingen en omdat het zo leuk is op het weeshuis (de moeders hebben echt humor en de kinderen zijn geweldig) heb je ook geen tijd om dingen te missen! En leven zonder tv en computer: heerlijk rustig en je geniet meer van de rest. Ik ga zeker meer leren koken op vuur, maar dat is nog lastig in te schatten. Verder is douchen met een emmer heel gewoon (wat een luxe vanochtend toen er warm water uit de douchekop kwam) en wassen met de hand ook. De was is hier echt zo droog. Het is gemiddeld 25 graden denk ik, soms wat kouder als het bewolkt is. Vanaf september begint het erg warme seizoen dus ik ben benieuwd, maar het is hier droog en niet drukkend!
Wat kan ik nog meer zeggen... het is lastig te beschrijven, je moet het ervaren! Maar ik heb zeker geen spijt. Ik hoop dat de foto's wat meer zeggen. Mijn camera werkte niet meer, maar gelukkig kon die gerepareerd worden vandaag... dus nu kan ik weer foto's maken! ..voor de volgende keer...
11 juli 2009
Na een paar dagen wennen in Harare dan hier mijn eerste berichtje. Na een lange maar goede vlucht ben ik donderdag in Harare aangekomen. Op het vliegveld werd ik netjes opgehaald door iemand van de stichting en mijn koffer was ook aanwezig! Het Small World hostel is erg gezellig, er zitten een paar meiden/jongens die hier langer verblijven en die overdag werken in Harare. Onder hun ook een Nederlandse die mij de eerste tips heeft kunnen geven. Bijvoorbeeld hoe je in de stad komt en welke "chicken bus" je dan nodig hebt; het lijkt een beetje op de busjes in Turkije; zoveel mogelijk mensen er in proppen. Het leuke hiervan is dat het snel gaat, goedkoop is maar dat als je met 1 US dollar betaalt je toch nog triljoenen terug krijgt!
In Harare downtown kom je geen blanke tegen en word je (soms) wel aangekeken, vooral door kleine kinderen. Maar niemand is hier erg opdringerig, kortom voelt wel veilig al moet je op blijven letten. De stad zelf niet heel stelt niet veel voor: best westers allemaal vierkantjes kun je lopen) en niet veel te zien. In de wijk Avondale waar het hostel zit, kom je wel blanken (voornamelijk Engelsen of ambassademedewerkers) tegen, want dit was vroeger de rijke wijk. Om elk huis staan dan ook hekken en ’s avonds bewakers (zo ook bij het hostel). Maar de straten zijn wel erg mooi; veel bomen, maar ook veel gaten in de weg. Wel ga ik in het donker liever niet op pad. Zoals een ander het verwoordde: dan is het echt hartstikke donker (ook geen straatverlichting aanwezig); hoe kunnen al die lokale mensen langs de weg lopen?! Nou, aan de witte gympies kun je ze gelukkig nog zien. Alleen het is hier al om 18.00 uur donker, dus dat is wel vroeg maar is niet
anders.
Het voelt goed hier. Ik heb het naar mijn zin. Niemand heeft hier haast, de zon schijnt veel, 's avonds is het alleen goed koud Het ruikt ook anders (afvalverbranding doet iedereen in zijn tuin of aan de straat) en een warme douche is niet altijd een gegeven. Net als elektra en internet, al heb ik gelukkig nog geen stroomstoring meegemaakt, dan is het volgens mij echt donker. Iedereen is vrolijk en vraagt "how are you doing, how was your day".
Vrijdag vooral gerelaxt en 's middags downtown bekeken. 's Avonds naar een theater geweest op de Spaanse ambassade, erg apart en anders. Je merkt dan gelijk hoe centraal het geloof in God hier staat!
Vandaag heerlijk rondgeslenterd langs de weg, want denk maar niet dat er stoepen zijn. Mijn voeten zijn dan ook mooi stoffig rood geworden... ik loop nog net niet met een zak op mijn hoofd, dat komt nog…! Morgen ga ik nog naar een National park vlak buiten Harare, hopgelijk het eerste wildlife spotten.
Maandag vertrek ik naar het project in Mount Darwin. Daar zal ik minder toegang tot internet hebben, maar over 4 weken ben ik weer in Harare (visum verlengen). Ik kijk uit naar mijn verblijf in Mt Darwin. Vakantie in Harare is leuk, maar niet helemaal waar ik voor gekomen ben! Ik vermoed dat ik dan ook snel Shona leer spreken... ben benieuwd naar welke dingen ik daar nog meer allemaal tegenkom.
Ik houd jullie op de hoogte!
|
|
