Sanne in Zimbabwe
De ervaringen van Sanne op de weesboerderij
Sanne van der Mierden heeft al sinds haar 12de jaar de wens om in het buitenland mensen te helpen. Nu ze 20 is geworden is de tijd rijp en brengt ze haar wens in vervulling. Begin maart 2011 is Sanne naar Zimbabwe gevlogen om 2 maanden vrijwilligerswerk te doen voor CFA op de weesboerderij.
Sanne is opgeleid als onderwijsassistent en heeft een passie voor het schrijven van verhalen en gedichten. Daarnaast heeft ze een enorme drive om mensen te helpen. Met haar talenten gaat ze de zorgmoeders ondersteunen, de kinderen helpen bij huiswerk en creatieve ontwikkeling en computerlessen geven op school.
Lees hier over haar ervaringen.
--------------------------------------------------------------------------------
2 juni 2011
Hallo allemaal,
De laatste dagen op het weeshuis waren heel erg gezellig en samen met de kinderen en de moeders heb ik er alles uit gehaald wat er in zat.
Zaterdag 28 mei hadden we een afscheidsfeestje, met een lekker Nederlands stamppotje. We hebben gelachen, gedanst en aan het eind van de avond hebben we alles afgesloten..... Drie maanden dag en nacht met elkaar doorbrengen is geweldig, en afscheid nemen doet dan even pijn. Maandag was dan echt mijn allerlaatste dag op het weeshuis. Ik ben om 4 uur opgestaan om samen met 1 van de kinderen het ontbijt te maken voor de kinderen van de secondary school. Na samen ontbeten te hebben hebben we Goodbye gezegd. Daarna heb ik ontbeten met de jongere kinderen en uiteindelijk heb ik het weeshuis verlaten om half twee in de middag.
Mijn laatste twee daagjes in Harare waren rustig. Dinsdag de hele dag in town geweest, en woensdag was het dan zo ver, terug naar huis. Met gemengde gevoelens; blij om naar huis te gaan, maar ik wilde aan de andere kant ook graag daar blijven.... Volgend jaar weer!!
Groetjes Sanne
--------------------------------------------------------------------------------
16 mei
Hallo allemaal,
Ik ben weer voor een paar dagen terug in de hoofdstad om mijn visum te verlengen! De tijd vliegt echt nu..... Nog zo'n 17 dagen te gaan en dan moet ik weer terug naar huis!! (wat ik eigenlijk niet wil want ik heb het hier ontzetten naar mijn zin!
Maar goed, ik heb weer heel wat meegemaakt. Deze maand was het vrij rustig op het weeshuis. Het was schoolvakantie en de meeste kinderen keren dan terug naar hun dorpen om de band met hun overgebleven familie in takt te houden. Er waren vier kinderen die op de weesboerderij 'achterbleven'.
In de opslagkamer in 1 van de weeshuizen stond een doos met daarin een fiets, voor de wat kleinere kinderen. De vier kinderen waren toevallig de jongste kinderen, dus hebben we de fiets uitgepakt en in elkaar gezet. De kinderen vonden het fantastisch.... Maar, hoe gebruik je een fiets? Ik ben met die kinderen aan de slag gegaan, om ze te leren fietsen, maar dat valt niet echt mee. Na twee dagen had 1 kindje het door en fietste zo weg. De rest kan het nu nog steeds niet gebruiken zoals het hoort, maar we blijven proberen!
Een week nadat de kinderen naar hun dorpen vertrokken ben ik ook naar 1 van de dorpen gegaan, dichtbij Dotito! Dat was een wereldervaring! En ik moet eerlijk zeggen, zoiets gaat je echt niet in de koude kleren zitten. Het was een mooie ervaring. Tijdens mijn verblijf hebben we een aantal kinderen thuis bezocht. De kinderen vonden dit leuk en leiden me uitgebreid rond. Heel interessant om te zien hoe ze met hun familieleden leven, met vrij weinig. Ik bedoel, de huisjes zijn echt heel klein en de mensen hebben bijna niets. Ze werken heel hard op het land om hun gewassen te verkopen en om zo aan eten te komen en te overleven. De mensen ogen heel erg gelukkig en lachen heel veel. Ik heb hier beseft dat we het thuis echt wel goed hebben, en ik ben weer even met beide benen op de grond gezet. Het is nu niet dat ik een zielig verhaal op ga hangen, maar dat is echt zoals ik het ervaren heb. De mensen zijn echt heel gelukkig met niks. De gewoonte is hier dat als mensen bezoekers krijgen dat ze iets aanbieden aan die bezoekers, en als bezoeker zijnde is het niet netjes om dat dan af te wijzen. Met gemengde gevoelens nam ik alles aan; bananen, avocado's, maïs. De mensen hebben zo weinig en dan gaan ze dat beetje dat ze hebben ook nog afgeven. Ik heb uiteindelijk later alles uitgedeeld aan wat straatkinderen, die hebben dat harder nodig dan ik.
Na drie dagen keerde ik terug naar het weeshuis. Daar kreeg ik de griep, echt heel fijn om met warm weer op bed te liggen, maar niet heus. (Ik voel me overigens nog niet lekker op de moment, maar het is geen malaria!) Verder heb ik veel gedaan met de vier kinderen; getekend, gewandeld, gefietst en iedere dag kreeg is Shona-les van 1 van de meiden. Dat was echt heel leuk, en we hebben heel veel gelachen!
Op 9 mei kwamen alle ander kinderen terug en was het gedaan met de rust! Het was fijn om iedereen weer terug te hebben en het normale leventje voor de kinderen begon weer op 10 mei; school, huiswerk en vroeg naar bed!
Afgelopen weekend zijn we met de kinderen op uitstap geweest, naar een lodge van de eigenaar van het weeshuis. De lodge bevond zich in Mavuradhona, dichtbij de grens van Mozambique en Zambia. In de bergen, en dat was echt geweldig! De kinderen hebben het ontzettend naar hun zin gehad. We hebben een berg beklommen, met een prachtig uizicht over de andere bergen en over Mozambique. Ook hebben we met de kinderen een waterval bezocht, dat was echt een hele ervaring voor ze! Ook hier hadden we prachtig uitzicht over Mozambique en Zambia! De kinderen deden het niet echt voor het uitzicht, maar meer om de uitdaging, want het was echt heeeeeeel zwaar!
Donderdag ga ik weer terug naar het weeshuis en dan gaan we samen met de kinderen tekeningen maken over het weekend in de wildernis, met de bedoeling om die later op de site van CFA te zetten. Wanneer ik terug ben op het weeshuis zijn het nog 10 dagen, en dan zit het erop. Daar wil ik nu liever nog niet aan denken. Het enige wat ik wil is er nog even van genieten.... Maar dat gaat vast en zeker lukken!!
Tot de volgende keer!!
Groetjes Sanne
10 april
Hallo allemaal!
Ik ben weer in Harare, dus tijd voor weer een verslag! Alles gaat goed hier, heb het erg naar mijn zin en geniet elke dag weer opniew!
De afgelopen weken heb ik heel veel met de kinderen gedaan: huiswerk gemaakt, gevoetbald, getekend, gekookt, gewandeld, gekaart, memory gespeeld, naar de plaatselijke shop geweest in een dorpje 5 kilometer verderop, gedanst, gezongen, nieuwe regeltjes gemaakt, kippen geslacht, naar school geweest en boven alles hebben we heel veel gelachen!!
Voor de kinderen gaat het leren ook verder als de school uit is; iedere avond maken ze huiswerk. En samen met de moeders heb ik besloten dat als de kinderen geen huiswerk ze gaan lezen uit een educatief boek! Lezen is iets wat ze te weinig doen, maar wat ook heel belangrijk is! In het begin moesten ze daar heel erg aan wennen, en probeerde ze er onderuit te komen door zogenaamd te gaan slapen, of door andere dingen te doen. Nu zijn ze er aan gewend en lezen met plezier! Af en toe pik ik er iemand tussenuit en vraag wat hij of zij gelezen heeft, zodat ik ook zeker weet dat ze serieus lezen.
Op een dag kwam de kleinste meid naar mij toe en liet me zien dat haar tand los zat. Later kwam ze terug met een zakdoekje. De moeder vroeg of de tand eruit moest en ze zei ja, maar ik moest het doen...... De tand stond in de tussentijd een aardig stukje losser, maar ik vind het helemaal niet leuk om kinderen pijn te doen! Ik zei haar dat ze moest wachten, dat de tand er vanzelf wel uit zou komen, maar ze stond erop dat ik het zou doen. Ze bleef het maar vragen, tot huilens toe. De moeder zei dat het oké was..... Met tegenzin pakte ik het zakdoekje en trok haar tand eruit. Sinds die tijd showt ze iedereen heel trots de lege plek in haar gebit en ze heeft me wel 10 keer bedankt. Ik zelf heb er iets minder van genoten, maar om een kind te helpen moet je soms je grenzen verleggen.....
De kinderen zijn me nu Shona aan het leren. Sommige woordjes kan ik wel onthouden, maar de rest vergeet ik keer op keer. Sommige kinderen hier willen Nederlands leren, en vragen me iedere dag wel wat! Ik moet zeggen dat ze veel onthouden, en de uitspraken zijn heel lachwekkend.... We lachen dan ook heel veel, wat zeer ontspannend is voor ons allen!
Weet je wat ze ook super snel onder de knie hebben??? Omgang met camera's!! Op een mooie zaterdag middag ben ik met de kinderen naar het grasveld naast het weeshuis gegaan, waar ook andere kinderen aan het spelen waren. Een van de kinderen vroeg of hij mijn camera mocht gebruiken. Dat hadden ze al eens eerder gedaan, maar dan alleen in het weeshuis. Ik gaf hem mijn camera en meteen begon hij met plaatjes schieten. Er zitten echt een paar hele prachtige tussen. Om de beurt mochten ze allemaal een paar foto's maken als ze dat wilde! De kinderen hebben erg genoten van dit moment en wollen nu iedere dag foto's maken. Ik heb met ze afgesproken dat ze 1 keer in de 2 weken mogen doen. Iedere keer kijken ze uit naar dit moment!
Ook tekenen we heel veel, de ene keer mogen ze tekenen wat ze willen, de andere keer verbeelden ze hun gedachten op papier. Nu het vakantie is zijn de meeste kinderen terug naar hun dorpen, om de band met overige familie in tact te houden, als ze terug zijn gaan de kunsten hun avonturen op papier zetten, ik het Engels. Ook ben ik met de kinderen bezig om hun gedachten te leren verwoorden. Als er iets is moeten ze er niet mee blijven lopen maar moeten ze naar hun moeders gaan en erover praten. Ik hebt zelf ook te kampen met dit probleem, ik ben ook een gesloten boek wat dat betreft. Maar voor de kinderen is het zo belangrijk, ze hebben in hun jonge leventje al zoveel mee gemaakt, dat ze niet nog meer problemen kunnen gebruiken. Langzaam maar zeker begint het nu te komen. Ze gaan niet alleen naar hun moeders, maar komen ook naar mij. Wel heb ik erbij verteld dat als ze iets met mij bespreken ik het ook met de moeders bespreek, omdat het belangrijk is dat hun ook op de hoogte zijn van eventuele problemen.
Deze week ga ik naar de Victoria watervallen, wanneer ik weer terug ben ga ik een aantal kinderen bezoeken in hun dorp, om te zien hoe ze daar leven. Ben erg benieuwd en heb er super veel zin in!
De laatste twee weken van april ben ik ook op het weeshuis, samen met 4 kinderen die helemaal geen familie meer hebben. De eerste week van mei zullen de kinderen die in de dorpen zijn weer terug komen, om weer naar school te gaan. Goede educatie is echt heel belangrijk, ik kan dat maar niet genoeg blijven zeggen. Niet alleen in Nederland/ Europa, maar over de hele wereld!! " The key to succes is education, but the way to succes is always under construction! " dat is een van de dingen die ik hier geleerd heb, en deze woorden, die voor een deel van mij zijn en voor een deel van de hoofdmeester van school, zullen me altijd bij blijven!
Tot het volgende verslag!!
--------------------------------------------------------------------------------
20 maart 2011
Hallo allemaal!
Het verblijf op het weeshuis is GEWELDIG! De kinderen zijn zo lief en leuk. Ook doe moeders zijn erg aardig, ik voel me er helemaal thuis. Ze noemen mij ook hun grote zus!
Weet niet zo goed waar ik moet beginnen, zoveel te vertellen.....
De eerste paar dagen was het vooral een beetje aftasten, ik moest wennen aan de nieuwe situatie, en de kinderen moesten wennen aan mij. De allereerste dag had ik al gelijk een innige vriendschapsband gekweekt met de jongste bewoner. Ze is vijf jaar oud en spreekt nauwelijks Engels. Toen ik naar buiten liep, omdat een van de moeders mij riep, reikte ik mijn hand naar haar uit. Ze beantwoorde mijn gebaar door mijn hand stevig vast te pakken. Het gevoel dat door mij heen ging is echt met geen pen te beschrijven! Iemand die de taal niet spreek, iemand die mij totaal niet kent, die me dan gelijk vertrouwd, dat gevoel is echt fantastisch!
Na het weekend (ik kwam daar vrijdag) ging het goed. De kinderen begonnen meer te praten, wat het voor ons allen een stuk makkelijker maakt.
Er wordt heel veel gelachen, en we spelen veel spelletjes. Vooral voetbal is erg in trek, de jongens willen dat eigenlijk altijd wel doen. Gelukkig is dat mijn favoriete sport, dus is dat geen probleem!
Zondag is de dag van de Heer. Ze gaan niet naar de kerk, maar doen dat in een van de twee weeshuizen. Er wordt dan heel veel gezongen en heel veel gedanst. Mooi om mee te maken.
Maandag begon de dag heel erg vroeg, al om half 5 stonden de eerste kinderen op, om om half 6 richting school te gaan lopen. We liggen hier al heel vroeg op bed, al om 8 uur.
De tweede groep kinderen staat om 6 uur op, om om 7 uur naar school te lopen.
De eerste week ben ik op het weeshuis gebleven, om de moeders een beetje beter te leren kennen.
De tweede week ben ik naar school geweest, dichtbij het weeshuis. Hier zitten de jongste kinderen. Het is zo'n verschil met onze Nederlandse scholen. De klaslokalen zien er zo armzalig uit. Maar iedereen is zo vriendelijk. De leraren wonen naast de school, en lieten meteen hun huizen en kinderen zien!
Afgelopen week ben ik met de wat oudere kinderen naar de andere basisschool gegaan, zo'n 2 kilometer verderop. Ik heb daar computerles gegeven, samen met de headmaster. Volgende week ga ik daar weer de hele week naar toe. De kinderen vinden het heel leuk, vooral de kinderen van het weeshuis, omdat ze mij kennen. De rest was in het begin heel terughoudend, maar na een dag was het goed.
De computers zijn hier heel oud, Windows 98, maar ze werken nog heel goed. De kinderen vinden het ook zo leuk. Ze typte wel 100 keer hun naam.
Van Gaby heb ik een hele berg tekenspullen gekregen, dus we tekenen veel. Het tekeningenboek voor de kinderen van mijn stage is klaar. Ze zijn heel erg blij met het tekeningenboek dat ik van de kinderen uit Nederland had meegenomen en bekijken het regelmatig. Het enige wat ze niet begrepen is waarom kinderen in Nederland geen schooluniform dragen. Ze vinden dat zo vreemd, maar wel veel beter!
Naast het tekenen spelen we ook heel veel buiten. Er wordt veel gespeeld met een bol plasic, dat is de manier van speelgoed maken. Het is echt geweldig om dat te zien!
Vrijdag heb ik ze een nieuw soort bal gegeven. Een bal die je moet vullen met water, en dan naar iemand moet gooien, de bal klapt dan open op een gegeven moment. We hebben zo hard gelachen, en zeker de hele middag gespeeld!
Ook ben ik al in het ziekenhuis geweest, niet voor mezelf, maar voor een paar kinderen die een bacterie op hadden gelopen. Niet normaal hoe dat er hier aan toe gaat.
Om 9 uur hebben we het huis verlaten, om bij The Social Office een toestemmingsbrief te vragen voor het ziekenhuis. Van daar uit hebben we 3 kilometer gelopen naar het ziekenhuis en waren daar om half 11. We moesten achteraan sluiten in de rij, en uiteindelijk werden we om half 12 geholpen. In die tussentijd hebben we de andere moeder van het weeshuis ontmoet, haar zoon ligt daar met malaria. Om half 12 werd ons verteld waar we naar toe moesten en uiteindelijk om kwart voor 1 werden de kinderen geholpen. Om kwart over 1 was iedereen nagekeken en moesten we de medicijnen ophalen. Bij de afhaalbalie vertelde ze ons dat we om 2 uur terug moesten komen. Goed....
We gingen de zoon van de moeder opzoeken, en wat ik daar aantrof zal ik nooit meer vergeten; een jongeman van 25 jaar oud die echt voor dood op bed lag! Niet in staat te praten, en een gezichtsvermogen van een slechtziende, omdat de malaria zijn hersenen had aangetast. De tranen stonden echt in mijn ogen.
Beide moeders wilde eerst bidden. Daarna opende hij zijn ogen en keek me recht aan. Eerst een rochelend geluid en toen: “Holland?” Ik zei dat ik uit Holland kwam, om mee te helpen op het weeshuis. Hij zei dat hij, zodra hij beter was met mij mee zou gaan! Daarna viel hij weer in een diepe slaap. Ik ben naar buiten gegaan, omdat ik het niet langer aan kon zien.
Om twee uur gingen we terug voor de medicijnen, en om kwart voor drie verlieten we het ziekenhuis. Na wat boodschappen in Mount Darwin waren we om half 6 thuis...... Een lange, vermoeiende en emotionele dag!
Maar goed, op het weeshuis is het goed vertoeven, alleen het eten is af en toe een probleem. Het traditionele voedsel: Sadza, krijg ik echt niet weg! Dus eet ik alleen maar rijst, met bonen of sla! Maar als dat ook op raakt heb je een probleem. Dan is er nog maïs, maar ja, dat is ook niet echt....
Ach ja, de mensen doen erg hun best, dus ik probeer zo veel mogelijk naar hun omstandigheden te leven. Wat ik in ieder geval wel heb geleerd is om gelukkig en blij te zijn met de kleinste dingen!
Op het weeshuis is stroom, maar dat wil nog wel eens wegvallen. Laats hebben we drie dagen zonder stroom gezeten.... Dat is erg! Geen licht, geen kookplaten, maar buiten koken op vuur! Probeer het maar eens, dat valt echt niet mee!
Groetjes, Sanne |
|
